Öncekiler Sonrakiler

ERCÜMENT ÖZTÜRK'TEN ÖLÜM VE AŞK ÜZERİNE ŞİİRLER

Ercüment Öztürk'ün üniversite yıllarında ölüm ve aşk üzerine kaleme aldığı şiirleri "KAYBETME KORKUSU" adıyla gün yüzüne çıkıyor. EDGE AKADEMİ tarafından basılan kitap, hayatın fırtınalı dalgaları karşısında şiirin güven dolu koyuna sığınan bir ruh ve fikir halinde kaleme alınmış.

28 Nisan 2012 Cumartesi 23:35

 Ercüment Öztürk "KAYBETME KORKUSU" adlına konu edilen hikayelerden başlayarak şiire kapı araliyor. 

  Kelimelere, şiire başlama nedenim; ilk, Nafiz’in ölümü, onun yaşadığı onca ıstıraba rağmen toprağına ve insanlara duyduğu sevgidir. Mülkiye’ye başladıktan kısa bir süre sonra Nafiz’i tanıdım. Ülke sorunlarının çözümsüzlüğüne kızgındı; ağlıyor, hüznündibine kadar iniyordu. Gençti, hoyrattı, büyük hedefleri vardı.

  Nafiz’e bir gün babasından bir telefon gelir, isteksiz memleketine gider. Ayrılırken gözündeki endişe halen bende saklıdır. Üç gün sonra, okula bir yangın düşer: Nafiz köyünde öldü! İşte o zaman içime bir yangın düşer. Neden öldü? Kim öldürdü? Bilen yok. Tek bildiğimiz, boşaltılan köyüne anne, baba ve kız kardeşiyle kalan birkaç eski eşyayı getirmek için gittikleri. Teröre kurban ettiğimiz sessiz bir can olarak hafızamda kalır, Nafiz.

   “Sundum” şiirini ilk olarak Nafiz için kaleme aldım. Geçmişin acısını tahta kapı ardında bırakarak, yeniden başladım hayata ait tuğlaları bir bir yerleştirmeye.

  Sonra Yahya Abi’nin denizde boğulma hüznünü yaşadım. Üniversitede ilk yılın sonuna doğru, memleketlisi olarak benim okuduğumu duymuş; tanışmaya gelmişti. Yahya Abi Ankara Hukuk Fakültesi üçüncü sınıfında okuyordu. Abi deyişim, yaşça büyük olmasından değil; sevgi ve aşka ait bildiğimin büyük çoğunluğunu ondan öğrenmemdir. Bir insanın dudaklarına menfaat,riya, makam, korku olmadan; sevgi ve aşk ancak bu kadar yakışabilir. Yahya Abi okuldan mezun oldu, hâkimlik sınavını kazandı ve göreve başladı. O yüzmeyi hiç sevmezdi. Arkadaşlarının ısrarına dayanamayarak denize girmiş ve boğulmuştu.

   “Küflenmiş Deniz” şiirimi Yahya Abi’ye adadım. “Sarmala yokluğunu kimliksiz deniz; Al dalgalarına bedensiz rüyaları” dizeleri kendiliğinden döküldü kalemin ucundan…

  Amerika’ya eğitim için giden Kilisli Mehmet’in ölümüyle yeniden şiire sarıldım. Mehmet, yiğit ve gözü karaydı. Kıvrak zekâsı, kelimelerin ince telinde döner dururdu. Otoyolda arabasıyla giderken trafik kazasında öldü Mehmet.

  “Mehmet’e” şiiri Kilisli Mehmet’e yakılan ağıttır. “Dün Mehmet' i kaybettim, Denizin ötesinde.” “Önce gidene selam, Ölüme selam olsun.” Dizeleriyle ayrılığa teselli aradım.

  Kısaca “Kaybetme Korkusu” hayatın fırtınalı dalgaları karşısında şiirin güven dolu koyuna sığınan bir ruh ve fikir halinde kaleme alındı.

KİTABA ULAŞMAK İÇİN TIKLAYINIZ.

ÇOK OKUNANLAR

KAMU PERSONELİ SINAV İLANLARI

YAZARLAR

ANKET